.

ฮ่ะ..ไปดูมาแระ เห็นตัวอย่างตั้งแต่เมื่อคราวไปดูหนังเรื่อง เพื่อน..กูรักมึงว่ะ นั่นแหละ..
รู้สึกว่า...เรื่องนี้กรูดูแล้วกรูต้องกลัวแน่ ๆ ... แต่จริง ๆ จะตัดใจไม่ดูแล้วล่ะ...เพราะต้องเก็บตังค์
แต่ก็ทนไม่ด้ายยยยยยยยยย....1-3 ต.ค. มีฉายรอบพิเศษเวลา 19.19 น. ทุกโรง เวลาสวยดีหว่ะ
อ่านหนังสือพิมพ์ผ่านไป 5 นาที โทรหาเพื่อน...

"มึง..ไปดูบอดี้ศพกัน"
"เฮ้ย..นัดเราล่วงหน้าดิ.."
"นัดล่วงหน้าได้ไง...ก็กรูเพิ่งตัดสินใจจะดูเมื่อ 5 นาทีที่ผ่านมานี่เอง"

เรื่องราวก็เป็นอันว่า...ไม่ได้ดูรอบพิเศษนั่นเอง..

วันต่อมา...โทรหาเพื่อนอีกคน..

"มึง..ไปดูบอดี้ศพกัน"
"เออ..เอาดิ" [[แจ๊กพ็อตตตตตตตตตตต!!!! กรูได้ดูแร้ววว]]

คราวนี้เลือกดูรอบ 18.45 น. เสียดายอยากดูรอบ ทุ่มครึ่ง..แต่เพื่อนมันต้องไปทำงานต่อ..ก็ได้วะ -"-
ก่อนเข้าโรงมีเวลาว่าง 1 ชม. เรานั่งทายไพ่ยิปซีรอฆ่าเวลากันค่ะ..รู้สึกว่า

*อีกไม่นานนี้...ชีวิตไก่อาจจะมีการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ก็เป็นได้..*

< -------------------- สป้อยยยย...สปอย...หนังเจ้าค่ะ ------------------------ >

ก่อนดูเรื่องนี้ได้อ่านสัมภาษณ์ของผู้กำกับล่ะมั้ง (แหะๆ) บอกว่าอยากจะทำหนังผีในแนวใหม่
ที่ไม่ใช่แบบหน้าซีดขาว อย่างที่ตอนนี้หนังไทยหลายเรื่องฮิตแต่งหน้ากันแนวนี้กัน..
ซึ่ง..มันไม่ทำให้ไก่รู้สึกกลัวเรยแต่อย่างใด...(เพราะอยากดูหนังผีแล้วรู้สึกกลัวนั่นแหละ...)
แต่ประเด็นที่ไปเลือกจะดูคือ...ตัวเอกของเรื่อง เป้ วงเสลอ ตอนแรกว่า...หน้าแม่งคุ้นหว่ะ
ก็ถึงได้นึกออกว่า...เออ พี่เค้าหน้าคล้าย จิน คัตตุน เรยเนอะ..เหอๆๆ..คงได้อรรถรสไปอีกแบบ ฮ่าๆๆ..
เรื่องนี้มีการใช้เทคนิคและกราฟฟิคเยอะ หรือเรียกว่า ทั้งเรื่องเรยนั่นแหละ...แต่เทคนิคที่ใช้
ขอนับถือค่ะ...ดูแร้วไม่รู้สึกขัดตาเท่าไหร่นะ ดีจัยกับตัวเองที่ทำให้คิดว่า..หนังเรื่องนี้ทำเนียนดีหว่ะ

การเปิดเรื่อง ตั้งแต่เริ่มแนะนำรายชื่อนักแสด ก็ชอบแร้วอ่ะ..ที่อยู่ในท่อระบายน้ำ แร้วตัวหนังสือลอยขึ้นมา
แบบเป็นกลุ่มควันรวมตัวขึ้นเป็นชื่อนักแสดง (นึกถึง Harry Potter) ครัยที่เรียนด้านจิตวิทยา,อาจารยใหญ่
ก็คงจะเข้าใจเรื่องนี้มากขึ้นล่ะมั้ง (รึป่าว) เพราะบางที บางอย่างไก่ไม่ค่อยเข้าใจที่เค้าทำกัน..

อย่างตอนที่..ชลสิทธิ์(เป้) โดนมีดบาดที่นิ้ว แร้วไปหาหมอ หมอจิ๊บทดสอบสภาพของชลว่าปกติดีมั้ย
ด้วยวิธีการต่าง ๆ อย่างให้ดูนิ้วว่าชูกี่นิ้ว ให้มองตามแสงไฟ และที่หมอยื่น 1 นิ้ว แร้วให้ชลแตะจมูกตัวเอง
แล้วก็มาแตะนิ้วหมอ สลับกันไป และเพิ่มจังหวะให้เร็วขึ้น เป็นการทดสอบที่ผลออกมาให้ชล..
ให้พบหมดรักษาสุขภาพจิตของตัวเอง...เหอ..ว่าแต่ไก่โรคจิตด้วยรึป่าวเนี้ยะ

ฉากที่ชอบ :
"ดาราราย กำลังสอนเกี่ยวกับ..ความทรงจำที่ไร้จิตใต้สำนึกของตัว..(ใช่มั้ยเนี้ยะ ไม่แน่ใจ)
แล้วทำการสะกดจิตให้นักศึกษาหญิงคนนึงนึกถึงอดีตอันเลวร้ายของตัวเองในวัยเด็ก...เพียงแค่จ้องตา"
เท่ห์จังเร้ยยยย...ช้านจะได้เอาไปสะกดจิตพ่อส้มมั่ง กร๊ากกกกกกกกกกก!!!

ชอบทุกฉากที่ ดารารายในสภาพกลายร่างแล้วหน่ะ (ร่างผีหน่ะ) รู้สึกว่าหลอน ๆ ดีนะ..
ฉากที่ฆ่าทีละคนก็ชอบนะ แบบว่าลุ้นดีว่าจะตายกันยังไง เหอ..

คนแรก คุณนก : ตายเพราะถูกลวดหนามพันตามร่างกาย ไอ้ตอนที่รู้สึกว่า ส่วนที่แหลมของลวดหน่ะ
มันค่อย ๆ ทิ่มลงไปในผิวหนังแล้ว โอ้ยยย...มันคงจะดคตรเจ็บ ยิ่งกว่าเข็มทิ่มลงไปซะอีก
เพราะแค่ขนาด มันก็ต่างกันแร้ว แร้วนี่โดนแทงลงไปพร้อม ๆ กัน..ทั้งร่างกาย โอยยยย...เจ็บ!!!

PS. แต่ฉากนี้สงสัย...ทำไมต้องมีผีเสื้อบินให้เต็มฉากเรยด้วยน้า..เหอๆๆ (ผีเสื้ออีกแล้ว..เกี่ยวไร?)

คนสอง หมอจิ๊บ : ชอบหมอคนนี้จริง ๆ แกนิ่งมาก อิมเมจไม่มีความแมนเรย ฮ่าๆๆ ขาว ตี๋ ใช่เรย..
(ถ้าเป็นไปได้ ขอเพ่เรียวไปเล่นเป็ฯคุณหมอแทนได้มั้ยฮ้า...จะให้ตรวจภายในทุกวันเรย กร๊ากกก)
รายนี้ตายแบบ "จมกองเลือด" เหมือนว่ายน้ำอยู่ในแม่น้ำเลือด น้ำสีแดงแปร๊ดดดดดดดด..โฮกกก..น่าสนุก
เป็นเลือดกรดซะงั้นอ่ะ โดนแช่ที ผิวหนังอย่างกับโดนน้ำกรดสาด...ทรมานจริง ๆ เรยวุ้ย

ฉากที่เสียว และ หลอน
ตอนที่คุณหมอสุธี กำลังชำแหละศพของดาราราย อ้ากกกกกกกส์..ไม่ไหวแร้วว..ไอ้ตรงที่พอมีดแทงลงไป
บนผิวหนัง แล้วเลือดพุ่งขึ้นมาทันทีหน่ะ อ้ากกกกกกกกกกกกกส์....ไอ้ไก่จะตายแร้ววว (กรูกัวเลือดดด)
แร้วค่อย ๆ เปิดทีละส่วน เห็นอวัยวะในร่างกาย โอ้ยยยยย...และค้นพบ "เด็ก" หมอแม่ง...โรคจิต

ฉากที่..ชลสิทธิ์ (จินคุง ฮ่าๆๆ) ดูพี่สาววตัวเองค่อย ๆ ถูกเฉือน แร้วเกิดอาการสั่นอยู่หน้าประตู
แล้วจู่ ๆ ก็มีมือยื่นออกมาจากห้อง โอ้ย..ตกใจสุดขีด แร้วก็คว้าหยิบแหวนติดมือกลับมา ขณะที่กำลังส่อง
กรี้ดดดดดดดดดดดดดด...ไอ้มือผีตัวนั้นก็ยื่นมาหยิบแหวนอย่างรวดเร็ว....ตกใจว้อยยยยยยย!!!

ฉากที่..ชลสิทธิ์ (จินคุง..อีกรอบ) สะดุ้งตื่นขึ้นมา แร้วมีเด็กทารก ค่อย ๆ คลานมา ชอบภาพตอนก้มมอง
ใต้เตียง โดยที่ด้านข้างก็มีเท้าผีตัวนั้น ยืนเลือดหยดแหดมๆๆๆอยู่ เหอ...พอกลับมานั่งบนเตียง แว่บเดียว..
ผีตัวนั้นก็วิ่งขึ้นเตียง ผมก็สยายยาวแทบจะคลุมเตียงเรย...ภาพสวยมากกกก...ช๊อบบบบบบบบ!!!

เหอ..เหอ..จะบอกว่า ยิ่งดูก็ยิ่งงง ขอบอก..กว่าจะเข้าใจเรื่องราว นี่ต้องให้เพื่อนที่ไปดูด้วยกันอธิบายใหม่
โดยรวม รู้สึกดีกับภาพยนต์เรื่องนี้ อาจจะเป็นเพราะดูแร้ว...ทำให้รู้สึกกลัว.. ชอบเพลงประกอบด้วย
ขอพูดถึงหน่อยละกัน ฉากเปิดเรื่องนี้ก็เป็นงานคอนเสริตของคุณแพท ที่ร้องในฮอล์ ใหญ่มากก..สุดยอด
พอฟังในโรงแร้วรู้สึกว่า เพลงนี้หน่ะ..เป็นเพลงที่อลังการจริง ๆ ฟังแล้วขนลุกเชียวล่ะ

"คิดถึงเธอทุกทีที่อยู่คนเดียว"

คิดเหมือนกันมั้ยว่า ประโยคนี้...ถ้าฟังดูดี ๆ แล้วจะทำให้รู้สึกถึงอารมณ์ "ประชด"
บอกไว้ก่อนว่าอยากให้ดูหนังกันก่อนนะ แล้วจะเข้าใจว่า ทำไมไก่ถึงได้รู้สึกอารมณ์ "ประชด"
(แต่อาจจะไม่รู้สึกแบบไก่ก็ได้มั้ง) ทั้งที่เป็นประโยคที่บอกให้รู้ว่า...อยู่คนเดียวแล้วเหงา
แต่เพราะ..บุคคลที่ไก่คิดว่าเค้าเหงา ก็คือ ดาราราย ที่ตายไปแล้ว แร้วเรื่องราวที่เกิดต่าง ๆ ก็จะมีเธอตลอด
ที่เข้ามาเกี่ยวข้อบกับทุกคน เฮ้อ...เสียงคุณแพทสุดยอดค่ะ ประกอบกับดนตรีที่เข้ากับเพลง..
ยิ่งฟังดูเศร้ามากมายเรยล่ะ...

และนี่...โปสเตอร์หนัง ก็สวยดีนะ.. (อยากได้โปสเตอร์..เพื่อนนนนนนนนนนนนน!!!!!)

credit pic : http://www.siamzone.com

.

ปิดท้าย..

และแล้วก็ยังไม่หยุดพ้น...เอาหนังมาเกี่ยวข้องกับ w-inds. จนได้

K~AI Collection : ว่าด้วย...บอดี้(เคตะ..น่า)ซบ #22
ho..ho..ho.. >w<

PS. ภาพประกอบที่ทำขึ้น...เป็นเพียงความชอบส่วนบุคคลนะคะ...ขออภัยถ้าใครไม่พอใจด้วยนะคะ