ถ้าแค่ใครสักคนที่จะเดินไปพร้อม ๆ กับเรา มันคงง่ายที่จะเจอ
แค่ใครคนนั้นที่เราจะไว้ใจ และพร้อมเดินข้างๆ เราไปตลอด
เส้นทางของชีวิต คงหาไม่ได้ง่ายดายอย่างนั้น
เมื่อได้เจอ อาจได้พบโดยไม่ต้องค้นหา และได้มาโดยง่ายดาย
แต่แล้ว เค้ากลับมาจากไป จะแบบใดก็ตาม เราคงไม่สามารถ
กลับมารู้สึกแบบเดิมกับเค้าคนนั้นได้อีก แม้ในใจส่วนลึก เราจะ
โหยหาความสัมพันธ์ในรูปแบบเดิม ๆ มากเพียงใดก็ตาม
หากแต่มันไม่มีวัน...
...คุณกำลังรู้สึกไม่เหลือใคร สุดท้ายลงเอยที่ความว่างเปล่าอยู่รึไม่...
ถึงวันนี้คุณอาจสัมผัสกับคำว่า ...สูญเสียสิ่งที่รัก...
และคุณอาจกำลังรู้สึก ...ไม่อาจทนไ้ด้ที่สูญเสียไป...
แต่สุดท้าย คุณรู้ใช่ไหม ซึ้งดีอยู่แกใจ ว่ายังไงก็
...สูญเสียมันไปแล้ว...
หากคุณรู้สึกอย่างนั้น คุณอาจเผลอปล่อยตัว
และจิตใจของคุณ ให้ล่องลอยตามสิ่งที่สูญเสียไป
แล้วสุดท้ายคุณก็จะรู้สึว่างเปล่าและไม่เหลืออะไรเลย
ลองให้เวลากับตัวเอง ทำความรู้จักตัวตนของเรา
ให้ลึกซึ้ง ว่าวันนั้นเราเป็นอย่างไร และวันนี้เราเป็นอย่างไร
เราเคยอยู่ได้ก่อนที่เค้าเข้ามา วันนั้นเราเคยอยู่โดยมีเค้า
วันนี้เราก็ยังอยู่ได้โดยไม่มีเค้า จริงไหม
ทำความเข้าใจกับตัวเองแล้วคุณจะพบเรื่องมหัศจรรย์
อีกเรื่องหนึ่ง ก่อนที่คุณจะสูญเสียตัวเองไป
ไม่มีวันที่คุณจะไม่เหลือใคร เพราะสุดท้ายคุณยังเหลือ
"ฉันเอง" ใครกับตัวเอง
หากใครไม่รักเรา จงรักตัวเอง
หากไม่อาจรักใคร จงรักตัวเอง
เพราะสุดท้าย คนที่จะรักเรามากที่สุด ก็คือตัวเราเอง
และในที่สุด คนที่เราจะรักมากทีสุด ก็คือตัวเราเอง
เราไม่อาจรู้ว่าวันข้างหน้าเราจะมีใครอีกรึไม่
เราไม่อาจรู้ว่าวันข้างหน้าเราจะรักใครและมีใครรักอีกรึเปล่า
เราไม่อาจเรียกวันเวลาแห่งความรู้สึกดี ๆ กลับมากไ้ด้อีกครั้ง
เราก็ไม่อาจรั้งวันเวลาแห่งความสุขให้อยู่กับเราได้ตลอไปเช่นกัน
จงรัก และเรียนรู้ที่จะทำให้วันนี้เป็นวัน ที่ดีที่สุดสำหรับตัวเอง
คนที่รักเราที่สุดคือตัวเราเอง
แต่ว่าบางครั้งก็มีไม่ใช่หรอที่เราก็รู้สึกเกลียดตัวเองด้วยเช่นกัน
ดังนั้นคนเราจึงต้องค้นหา แสวงหาผู้อื่น เพื่อยืนยันว่าเราก็มีตัวตนและสำคัญ เช่นกัน
(งงปะคะ)
#1 By อดีตหัวหน้าหน่วยที่2 on 2009-02-04 12:53